Zapobieganie osteoporozie kortykosteroidów – porównanie wapnia, kalcytriolu i kalcytoniny ad 5

Jednoroczne wyniki reprezentowały 92 pacjentów, a dwuletnie wyniki 64 pacjentów. Pacjenci leczeni samym wapniem (grupa 3) stracili istotnie więcej kości z kręgosłupa lędźwiowego w pierwszym roku (-4,3 . 5,5% rocznie) niż grupy i 2 (-0,2 . 6,5 i -1,3 . 5,6% rocznie odpowiednio: P = 0,0035) (rysunek 1). Wystąpiła zależność dawka-odpowiedź, w której osoby otrzymujące więcej kalcytriolu utraciły mniej kości (P <0,003). Natomiast wskaźnik utraty kości w szyjce kości udowej był podobny we wszystkich trzech grupach (-2,8 . 13,1, -2,8 . 10,3 i -2,9 odpowiednio 6,8 . 6,8% dla grup 1, 2 i 3). Schemat utraty kości w dystalnym promieniu był bardziej zmienny (+1,3 . 24,1, +0,8 . 12,1 i -3,0 . 12,5% rocznie), ale różnice nie były statystycznie istotne. Zmiany gęstości kości w pierwszym roku były podobne, gdy wykluczono pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów.
W drugim roku średnia utrata masy kostnej z kręgosłupa lędźwiowego utrzymywała się w grupach 2 i 3 (odpowiednio -3,6 . 5,4 i -2,3 . 6,9% rocznie), ale nie w grupie (+0,7 . 7,8%), a ogólna różnica między grupami była istotna (P = 0,044) (ryc. 1). Wykluczenie wyników u trzech pacjentów, którzy rozpoczęli terapię estrogenową w drugim roku, nie zmieniło tych wyników. U wszystkich grup utracono kości w szyjce kości udowej (-3,2 . 12,5, -3,8 . 10,0 i -1,3 . 8,8% rocznie dla grup 1, 2 i 3) oraz w dystalnym promieniu we wszystkich grupach (- Odpowiednio 1,6 . 23,2, -3,6 . 22,7 i -1,1 . 26,1% rocznie) w drugim roku, ale nie było istotnych różnic między grupami.
Pomiary biochemiczne
Tabela 3. Tabela 3. Wartości biochemiczne u pacjentów poddawanych terapii kortykosteroidami i leczeniu zapobiegającym osteoporozie. Stężenie wapnia, fosforanów, parathormonu, 25-hydroksywitaminy D i kalcytriolu w surowicy oraz stosunek hydroksynaroliny do kreatyniny w moczu nie zmieniły się istotnie podczas badania (Tabela 3). Średnie wartości stosunku wapnia do kreatyniny w moczu znacznie wzrosły w grupach i 2 po 4 miesiącach (odpowiednio 0,15 . 0,09 mg na miligram i 0,15 . 0,12 mg na miligram, w porównaniu z 0,10 . 0,06 mg na miligram w grupie 3; P <0,04), ale wróciły do normy o 12 miesięcy. Trzydziestu siedmiu pacjentów miało stosunek wapnia do kreatyniny w moczu większy niż 0,16 mg na miligram w pewnym okresie w pierwszym roku (11 w grupie 1, 17 w grupie 2 i 9 w grupie 3), ale stężenie kreatyniny w surowicy było stabilne w wszystkie grupy w trakcie badania. Stężenie osteokalcyny w surowicy w linii podstawowej w próbkach pobranych przed rozpoczęciem leczenia kortykosteroidami (51 pacjentów) różniło się znacznie od tych, które przyjęto później (48 pacjentów) (średnia surowicy osteokalcyny, odpowiednio 8,5 i 4,5 .g na litr, P <0,001). Stężenie osteokalcyny w surowicy przemieszczało się stopniowo w okresie 12 miesięcy w kierunku wartości uzyskanych przed leczeniem kortykosteroidami, ale różniło się istotnie między grupami po 4, 8 i 12 miesiącach, będąc w grupie 3 wyższym niż w grupie lub 2 (P <0,05 przez analizę wariancji z powtarzanymi pomiarami).
Tempo zmian gęstości kości w różnych grupach analizowano w odniesieniu do dawki kortykosteroidów, stanu menopauzy, stosunku wapnia do kreatyniny w moczu, stosunku hydroksyproliny: kreatyniny w moczu oraz stężenia parathormonu w surowicy, metabolitów witaminy D i osteokalcyny
[więcej w: chirurgia dziecięca warszawa, kardiolog ciechanów, badanie podoskopowe ]