Czas na inne podejście do choroby z Lyme i długoterminowych objawów

Stan większości pacjentów z chorobą z Lyme poprawia się po początkowej antybiotykoterapii; jednak od 10 do 20% leczonych pacjentów może mieć utrzymujące się objawy zmęczenia, bóle mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia snu i brak zwyczajowych funkcji umysłowych. Prawdopodobna idea, że dodatkowa terapia przeciwdrobnoustrojowa w przypadku potencjalnie uporczywej infekcji bakteryjnej sprzyjałaby poprawie, była kamieniem milowym nadziei w ciągu 40 lat od odkrycia choroby w połowie lat siedemdziesiątych. Pacjenci z długotrwałymi objawami i dobrze udokumentowaną wcześniej leczoną boreliozą byli przedmiotem wielu randomizowanych, kontrolowanych placebo badań w Ameryce Północnej, którzy oceniali, czy dodatkowa terapia antybiotykowa oferuje zmniejszenie objawów.1 Ponieważ metody molekularne lub kulturowe nie znaleziono dowodów trwałej infekcji u włączonych pacjentów, być może nie było zaskoczeniem, że dodatkowa terapia przeciwdrobnoustrojowa nie przyniosła klinicznie znaczącego ani trwałego zmniejszenia objawów w porównaniu z placebo. Pomimo tych odkryć, zwolennicy długotrwałej antybiotykoterapii przepisują je ludziom żyjącym z upartymi objawami – niezależnie od tego, czy objawy te są nazywane zespołem Boreliozy po leczeniu czy bardziej mgławicową przewlekłą chorobą z Lyme, często niezwiązaną ze zwyczajowymi, obiektywnymi Infekcja Borrelia burgdorferi.2 Słabsze dowody, w tym ustalenia z badań obserwacyjnych, które sugerują poprawę spowodowaną leczeniem antybiotykami, są powszechnie cytowane jako uzasadnienie długotrwałej terapii, chociaż takie wnioski powinny być moderowane w celu uwzględnienia odpowiedzi placebo wynoszącej 36%. które obserwowano w randomizowanych, kontrolowanych badaniach.3
W tym wydaniu czasopisma Berende i jego koledzy podają wyniki badania trwałego boreliozy z antybiotykiem w Europie (PLEASE), w którym ponownie badano, czy długoterminowa antybiotykoterapia przynosi ulgę subiektywnym objawom (trwającym średnio ponad 2 lata) przypisywana chorobie z Lyme.4 Projekt badania jest interesujący pod kilkoma względami. Po pierwsze, badanie obejmowało populację europejską, a gatunki B. Continue reading „Czas na inne podejście do choroby z Lyme i długoterminowych objawów”

Dowód niższy jest lepszy – cholesterol LDL i IMPROVE-IT AD 2

W artykule Cannona i wsp.), 10 co sugeruje, że obniżenie poziomów cholesterolu LDL per se wyjaśnia wpływ statyn na chorobę wieńcową serca. Wyniki te dają istotną nadzieję pacjentom cierpiącym na niedopuszczalne skutki uboczne terapii statynami oraz tym, którzy mogą nie uzyskać odpowiedniej redukcji LDL przy użyciu statyn. Wytyczne z 2013 r. Nie zalecają stosowania określonych poziomów docelowych dla poziomów cholesterolu LDL, ale przyznają, że niektórzy pacjenci mogą mieć niewystarczającą odpowiedź na leczenie statynami i że u takich pacjentów można rozważyć dodanie leku niestatycznego. 9 wyniki projektu IMPROVE-IT powinny przynajmniej wzmocnić takie zalecenie i niewątpliwie ożywić będą argumenty na korzyść poziomów cholesterolu LDL.
Wyniki projektu IMPROVE-IT sugerują również, że inne interwencje mające na celu obniżenie poziomu cholesterolu LDL mogą okazać się korzystne. Continue reading „Dowód niższy jest lepszy – cholesterol LDL i IMPROVE-IT AD 2”

Uczenie się od niepowodzenia w reformie służby zdrowia ad

Mylili się. Być może największym błędem administracji Clintona była nadmierna ambicja4. W planie podjęto jednocześnie próbę zapewnienia powszechnego zasięgu, uregulowania prywatnego rynku ubezpieczeniowego, zmiany finansowania opieki zdrowotnej poprzez mandat pracodawcy, kontroli kosztów do poziomu egzekwowanego przez krajową radę zdrowia i przekształcenia dostawy. system poprzez zarządzaną opiekę. Każdy z tych celów byłby trudny do osiągnięcia, i choć istnieje uzasadnienie, aby wziąć je wszystkie od razu, było to zadanie politycznie podstępne. Continue reading „Uczenie się od niepowodzenia w reformie służby zdrowia ad”

Reprogenetyka: prawo, polityka i kwestie etyczne ad

Dziesięć lat temu amerykańscy lekarze, którzy przeprowadzili zapłodnienie in vitro, odczuwali pewną wyższość w stosunku do lekarzy w Wielkiej Brytanii, ponieważ amerykańscy lekarze nie byli związani mechanizmem regulacyjnym, takim jak HFEA, który wymagał licencjonowania klinik i wcześniejszego rozważenia przed nowymi technikami, takimi jak preimplantacja genetyczna. można podjąć diagnostykę, dobór płci lub pośmiertne wykorzystanie plemników. Jednak Brytyjczycy mają ostatni śmiech. Początkowo ich system był postrzegany jako bardziej restrykcyjny niż w Stanach Zjednoczonych, ale wraz z pojawieniem się embrionalnych badań nad komórkami macierzystymi naukowcy zdali sobie sprawę, że HFEA umożliwił przeprowadzenie dalszych badań, niż było to dopuszczalne w Stanach Zjednoczonych – gdzie prezydent , a nie agencja nadzoru, podjęła decyzję. Niektórzy amerykańscy naukowcy przeprowadzili się do Anglii, aby podjąć badania nad embrionalnymi komórkami macierzystymi. Continue reading „Reprogenetyka: prawo, polityka i kwestie etyczne ad”

STAT3 Mutacje w zespole hiper-IgE ad

Ci pacjenci i krewni zostali zapisani na studia zatwierdzone przez instytucyjną komisję przeglądową Narodowego Instytutu Alergii i Chorób Zakaźnych. Pobraliśmy próbki krwi, podczas gdy pacjenci byli klinicznie zdrowi i nie otrzymywali kortykosteroidów lub niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Zastosowano empiryczny system oceny w celu obliczenia ryzyka przeniesienia cechy hiper-IgE na podstawie agregacji cech diagnostycznych.9 My arbitralnie skategoryzowaliśmy wyniki hiper-IgE od 0 do 15 jako niezmienione, 16 do 39 jako potencjalnie zmienione , 40 do 59 jako prawdopodobnie dotknięte, a 60 lub więcej zdecydowanie zaatakowane.9 Przeanalizowaliśmy próbki krwi z mikromacierzy otrzymane od probantów, którzy byli zdecydowanie dotknięci (mieli wyniki 60 lub więcej) i mieli ponad 16 lat. Przeprowadziliśmy również fenotypowanie cytokin na tych próbkach, oprócz tych z osób z rodzinnym i sporadycznym zespołem hiper-IgE (które obejmowały prawdopodobnie i prawdopodobnie dotknięte nią osoby). Do analizy sekwencji dostępne były próbki od 50 pacjentów i 48 członków rodziny. Continue reading „STAT3 Mutacje w zespole hiper-IgE ad”