STAT3 Mutacje w zespole hiper-IgE ad

Ci pacjenci i krewni zostali zapisani na studia zatwierdzone przez instytucyjną komisję przeglądową Narodowego Instytutu Alergii i Chorób Zakaźnych. Pobraliśmy próbki krwi, podczas gdy pacjenci byli klinicznie zdrowi i nie otrzymywali kortykosteroidów lub niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Zastosowano empiryczny system oceny w celu obliczenia ryzyka przeniesienia cechy hiper-IgE na podstawie agregacji cech diagnostycznych.9 My arbitralnie skategoryzowaliśmy wyniki hiper-IgE od 0 do 15 jako niezmienione, 16 do 39 jako potencjalnie zmienione , 40 do 59 jako prawdopodobnie dotknięte, a 60 lub więcej zdecydowanie zaatakowane.9 Przeanalizowaliśmy próbki krwi z mikromacierzy otrzymane od probantów, którzy byli zdecydowanie dotknięci (mieli wyniki 60 lub więcej) i mieli ponad 16 lat. Przeprowadziliśmy również fenotypowanie cytokin na tych próbkach, oprócz tych z osób z rodzinnym i sporadycznym zespołem hiper-IgE (które obejmowały prawdopodobnie i prawdopodobnie dotknięte nią osoby). Do analizy sekwencji dostępne były próbki od 50 pacjentów i 48 członków rodziny. Rasa lub grupa etniczna pacjentów została zdeterminowana przez autora lekarza i własny raport (szczegółowe informacje można znaleźć w Dodatkowym Dodatku, dostępnym wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie www.nejm.org). Kontrolne DNA zebrano zgodnie z kilkoma zatwierdzonymi protokołami od osób nie dotkniętych chorobą: 125 białych, 15 Latynosów, 4 czarnych, 2 Azjatów, białego Hiszpanie, czarnego Hiszpanie i 10 osób o nieznanym pochodzeniu. Rasa lub grupa etniczna tych osób kontrolnych była zgłaszana samodzielnie. Analiza mikromacierzy
Izolowaliśmy leukocyty wielojądrzaste i komórki jednojądrzaste krwi obwodowej z próbek krwi żylnej i przeprowadziliśmy testy fagocytozy i mikromacierzy jak opisano wcześniej.12,13 Wyznakowaliśmy próbki, umożliwiono hybrydyzację komplementarnego RNA do mikromacierzy (HU133 Plus 2.0, Affymetrix) i skanowano mikromacierze zgodnie ze standardowymi protokołami Affymetrix. Dla każdego punktu czasowego analizowaliśmy komórki od 9 kontrolnych dawców jednojądrzastych komórek krwi obwodowej lub 10 kontrolnych dawców leukocytów polimorfojądrowych i 7 pacjentów z zespołem hiper-IgE, stosując oddzielny układ oligonukleotydów dla każdego dawcy. Jedna próbka stymulowanych kontrolnych leukocytów polimorfojądrowych w 360-minutowym punkcie czasowym została utracona z powodu błędu technicznego.
Przeanalizowaliśmy dane dotyczące ekspresji genów za pomocą oprogramowania Microarray Suite, wersja 5.0 (Affymetrix) i oprogramowania GeneSpring, wersja 5.0 (Silicon Genetics), jak opisano wcześniej, 12,13, ale z modyfikacjami. Zdefiniowaliśmy geny jako ulegające ekspresji różnicowej, gdy wszystkie trzy następujące kryteria zostały spełnione: gen został zidentyfikowany jako obecny przez oprogramowanie Microarray Suite w 8 z 9 próbek komórek jednojądrzastych krwi obwodowej lub 9 z 10 próbek polimorfonuklearnych leukocyty od osób kontrolnych i w 6 z 7 próbek komórek od pacjentów, różnica w ekspresji genów między próbkami od osobników kontrolnych i pacjentów od pacjentów była dwukrotnie lub większa, a znormalizowana intensywność sygnału wynosiła co najmniej 100. Przeprowadziliśmy główny – analiza składniowa za pomocą oprogramowania firmy Partek i porównanie średniej intensywności różnic poziomów transkryptów w komórkach od osób kontrolnych i pacjentów przy użyciu testu t-Studenta
[przypisy: tonik z kwasem laktobionowym, rehabilitacja warszawa ursynów, internista pruszków ]