Skuteczność aerozolizowanej tobramycyny u pacjentów z mukowiscydozą

Zakażenia wewnątrzoskrzelowe Pseudomonas aeruginosa, które przyczyniają się do postępującej obturacyjnej choroby dróg oddechowych, są główną przyczyną zachorowalności i umieralności wśród pacjentów z mukowiscydozą1. Aminoglikozydy aktywne przeciwko P. aeruginosa słabo przenikają do wydzielin śródnosowych (plwocina), co wymaga dużych dawek dożylnych w celu uzyskania skutecznego stężenia w miejscu zakażenia. Te wysokie dawki narażają pacjenta na działanie nefrotoksyczne 2 i ototoksyczne. Bezpośrednie dostarczanie aminoglikozydów do dolnych dróg oddechowych przez podawanie w aerozolu jest atrakcyjne, ponieważ wytwarza wysokie stężenia antybiotyku w miejscu infekcji. Ze względu na ograniczone wchłanianie do krążenia podawanie aminoglikozydów w aerozolu powinno być związane z minimalną ogólnoustrojową toksycznością. Wcześniejsze badania kliniczne oceniające skuteczność aerozolizowanych aminoglikozydów u pacjentów z mukowiscydozą dały sprzeczne wyniki4. W czterech badaniach odnotowano spadek częstości hospitalizacji5-8. W kilku badaniach wykazano, że stosowanie leków prowadziło albo do istotnej poprawy 5, 7, 7, albo do zmniejszenia odsetka10,11 w funkcji płuc w porównaniu z placebo. Inne badania wykazały brak zmian w funkcji płuc. Interpretacja tych wyników była ograniczona przez małą objętość próbek, 6-9,12 brak grup kontrolnych placebo, 7, 8, 13, 13, 14 niewystarczające maskowanie smaku antybiotyku i brak rozważenia potencjalne skutki przeniesienia w projektach crossover5,6,9,11,12,15. Ponadto stwierdzono znaczące różnice w ilości aminoglikozydu umieszczonego w nebulizerze (w zakresie od 20 mg11 do 600 mg15,16) i rodzaju nebulizatora stosowanego do dostarczania aerozolowanych antybiotyków do dróg oddechowych5-17.
Aby przezwyciężyć niektóre z ograniczeń poprzednich badań, przeprowadziliśmy wieloośrodkowe, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo, trzy-okresowe badanie krzyżowe w celu określenia bezpieczeństwa i skuteczności aerozolu tobramycyny w leczeniu zakażenia wewnątrzoskrzelowego wywołanego przez P. aeruginosa u pacjentów z mukowiscydozą.
Metody
Pacjenci
Od marca 1989 r. Do czerwca 1991 r. 71 pacjentów zapisało się do siedmiu ośrodków w USA leczących mukowiscydozę. Wszyscy pacjenci mieli rozpoznanie mukowiscydozy potwierdzonej testem potu, 18 plwociny zawierającej P. aeruginosa wrażliwe na tobramycynę (średnica strefy, . 16 mm po przetestowaniu z 10 .g tobramycyny) i wymuszoną pojemność życiową (FVC) 40 procent lub więcej wartości przewidzianej dla wysokości. Pacjenci zostali wykluczeni, jeśli ich plwocina dostarczyła gatunków Pseudomonas innych niż P. aeruginosa, ich próg słyszenia w każdym uchu był powyżej 20 dB przy częstotliwościach między 500 a 8000 Hz, ich stężenie kreatyniny w surowicy wynosiło 1,5 mg na decylitr lub więcej (. 133 .mol na litr ) lub ich stężenie azotu mocznikowego we krwi przekraczało 25 mg na decylitr (> 9 mmol na litr). Pacjenci byli zapisywani, gdy ich FVC było w granicach 10 procent najlepszej wartości uzyskanej w ciągu poprzednich sześciu miesięcy, lub dwa tygodnie po zakończeniu antybiotykoterapii w przypadku zaostrzenia płucnego (tj., Podczas gdy status płucny był uważany za stabilny).
Świadoma zgoda, zatwierdzona przez komisję ds. Oceny osób w każdym ośrodku, została uzyskana od wszystkich pacjentów przy przyjęciu do szpitala.
Regimeny
Wszyscy pacjenci otrzymywali dwie inhalacje metaproterenolu (0,65 mg na inhalację) za pomocą inhalatora z odmierzaną dawką 15 minut przed każdym podaniem leku lub placebo
[podobne: łóżko chowane w szafie allegro, grupa papanicolaou, ubranka do chrztu allegro ]