Sama kolistina w porównaniu z kolistyną i meropenemem w leczeniu ciężkich zakażeń wywołanych przez oporne na karbapenemy bakterie

Naszym celem było sprawdzenie, czy terapia skojarzona poprawia wyniki kliniczne u dorosłych z infekcjami powodowanymi przez bakterie Gram-ujemne oporne na karbapenemy lub wytwarzające karbapenemazy.

Metody
Randomizowana kontrolowana próba nadrzędności została przeprowadzona w sześciu szpitalach w Izraelu, Grecji i we Włoszech. Do badania włączono dorosłych pacjentów z bakteriemią, zapaleniem płuc związanym z wentylacją, szpitalnym zapaleniem płuc lub urosepsą wywołaną przez bakterie Gram-ujemne niezawierające karbapenemu. Pacjentów przydzielano losowo (1: 1) centralnie, za pomocą generowanych komputerowo bloków permutacyjnych podzielonych przez centrum, do kolistyny ​​dożylnej (9-milionowa jednostka dawki nasycającej, następnie 4? 5 milionów jednostek dwa razy dziennie) lub kolistyny ​​z meropenemem (2- g przedłużony wlew trzy razy dziennie). Badanie było otwarte, z zaślepioną oceną wyniku. Sukces leczenia określono jako czas przeżycia, stabilność hemodynamiczną, poprawę lub stabilną ocenę Sekwencji Nieśmiertelności Organów, stabilny lub poprawiony stosunek ciśnienia cząstkowego tlenu tętniczego do frakcji wydychanego tlenu dla pacjentów z zapaleniem płuc oraz leczenie mikrobiologiczne dla pacjentów z bakteriemią. Pierwszorzędowym wynikiem była niewydolność kliniczna, zdefiniowana jako niespełniająca wszystkich kryteriów sukcesu po analizie zamiaru leczenia, po 14 dniach od randomizacji. Ta próba jest zarejestrowana na ClinicalTrials.gov, numer NCT01732250, i jest zamknięta do naliczania.

Wyniki
Od 1 października 2013 r. Do 31 grudnia 2016 r. Losowo przydzielono 406 pacjentów do dwóch grup leczenia. U większości pacjentów występowało zapalenie płuc lub bakteriemia (355/406, 87%), a większość zakażeń powodowana była przez Acinetobacter baumannii (312/406, 77%). Nie zaobserwowano znaczącej różnicy między monoterapią kolistyną (156/198, 79%) a terapią skojarzoną (152/208, 73%) w przypadku niepowodzenia klinicznego po 14 dniach po randomizacji (różnica ryzyka -5.7%, 95% CI -13 · 9 do 2 · 4; współczynnik ryzyka [RR] 0 · 93, 95% CI 0 · 83-1 · 03). Wyniki były podobne u pacjentów z zakażeniem A baumannii (RR 0 97, 95% CI 0 · 87-1 · 09). Leczenie skojarzone zwiększyło częstość występowania biegunki (56 [27%] vs 32 [16%] pacjentów) i zmniejszyło częstość występowania łagodnej niewydolności nerek (37 [30%] z 124 w porównaniu do 25 [20%] spośród 125 pacjentów zagrożonych lub z uszkodzeniem nerek).

Interpretacja
Terapia skojarzona nie przewyższała monoterapii. Dodanie meropenemu do kolistyny ​​nie poprawiło klinicznej niewydolności w ciężkich zakażeniach A Baumannii. Próba nie była zasilana, aby konkretnie zająć się innymi bakteriami.