Niedobór białka autoimmunologicznego S u chłopca z ciężką chorobą zakrzepowo-zatorową

Białko S jest zależnym od witaminy K białkiem osocza zaangażowanym w regulację szlaku antykoagulacyjnego białka C, układ odpowiedzialny za inaktywację czynników Va i VIIIa2. Białko S działa jako kofaktor aktywowanego białka C przez zwiększenie jego powinowactwa do powierzchni komórki 3 i przez blokowanie zdolności czynnika Xa do ochrony czynnika Va przed inaktywacją przez aktywowane białko C4; wzmacnia również działanie profibrynolityczne aktywowanego białka C5-7. Wrodzony niedobór białka S wiąże się ze zwiększonym ryzykiem nawrotu młodzieńczej żylnej i tętniczej choroby zakrzepowo-zatorowej8-10. Skojarzenie skazy skrzeplinowej z nabytym niedoborem białka S 11-15 jest mniej jednoznaczne. Eksperymenty przeprowadzane na pawiorkach wykazały, że zmniejszenie ilości wolnego białka S – postaci białka S o aktywności antykoagulacyjnej16 – zaostrza rozsiane wewnątrznaczyniowe reakcje koagulacyjne na subletalną endotoksynemię i ostatecznie powoduje śmierć17; jednak brakuje klinicznego odpowiednika tych badań na zwierzętach.
W pracy opisujemy występowanie u chorego z ospą wietrzną ciężkiej choroby zakrzepowo-zatorowej u chłopca z przejściowym izolowanym niedoborem białka S ze względu na obecność krążącego autoprzeciwciała na białku S.
Metody
Oznaczanie białka S
Przekreśloną immunoelektroforezę białka S18 i pomiary poziomów antygenu w osoczu białka S, białka 19 C i białka wiążącego C4b20 oraz aktywności antykoagulacyjnej białka S13 i białka C21 przeprowadzono jak opisano wcześniej.
Hamowanie aktywności antykoagulacyjnej białka S przez kozie, mysie i ludzkie przeciwciała przeciwko białku S oceniano za pomocą dostępnego w handlu zestawu (białko testowe IL S, Laborationation Laboratory) i koagulometr ACL 300 (Laboratory Instrumentation). Łącznie 50 mikrolitrów normalnego połączonego osocza lub oczyszczonego białka S (20 ug na mililitr) inkubowano przez 60 minut w 37 ° C z 450 mikrolitrami buforu zawierającego wzrastające stężenia immunoprzetworzonej koziej poliklonalnej IgG; mysie przeciwciała monoklonalne HPS-2,20 5E9E9,22 i 3B10.2522; lub frakcja IgG wyizolowana z ludzkiego osocza i zatężona za pomocą koncentratora Minicon B15 (WR Grace, Amicon Division). Następnie próbki przebadano pod kątem resztkowej aktywności antykoagulantu S białka.
Procedury oczyszczania
Ludzkie białko S oczyszczono23 i jodowano (znakowany 125I sód, Amersham) zgodnie z metodą Iodogen (Pierce Chemical) 24. Znakowane radioaktywnie preparaty białka S miały aktywność właściwą od 5 do 8 mik Cli na .g białka. Frakcje IgG oczyszczono z ludzkiego osocza na kolumnie z białkiem G (MabTrap G, Pharmacia), z szybkościami odzysku w zakresie od 25 do 40 procent.
Immunoblot
Próbki poddano elektroforezie w żelu poliakryloamidowym z dodecylosiarczanem i poliakryloamidem z liniowym gradientem 10 do 15 procent (jednostki PhastGel i PhastSystem, Pharmacia), a białko S (0,7 .g nieredukowanego białka S na ścieżkę) przeniesiono do 0,45 mikrometra membrany nitrocelulozowe (Bio-Rad) do elektroblotingu przy stałym napięciu (33 V) przez noc w 4 ° C. Po zablokowaniu, 22 błonę eksponowano przez trzy godziny na osocze pacjenta lub oczyszczoną frakcję IgG (doprowadzono do końcowego całkowitego stężenia 12,5 do 50 .g IgG na mililitr), pocięto na paski i inkubowano przez noc z albo radioznaczonym białkiem S (1 500 000 cpm na pasek) lub królicze antyludzkie IgG w rozcieńczeniu 1: 1000 (Dakopatty)
[przypisy: leukoencefalopatia, poradnia rehabilitacyjna dla dzieci, rozyglitazon ]