Niedobór białka autoimmunologicznego S u chłopca z ciężką chorobą zakrzepowo-zatorową ad 5

IgG (linia 2) odpowiadająca dublecie prążków o punkcie izoelektrycznym w zakresie od 6,8 do 7,2 (ścieżki 4 i 5) jest oznaczona strzałką. Duża radioaktywna plamka widoczna w miejscu podania na ścieżkach 3, 4 i 5 jest spowodowana wiązaniem wyznakowanego białka S do białka wiążącego C4b, które nie migruje w wybranych warunkach elektroforetycznych. Obiektywnie zademonstrowaliśmy wiązanie przeciwciała IgG z białkiem S przez przeniesienie oczyszczonego białka S na błonę nitrocelulozową i inkubację błon z frakcją osocza lub IgG pacjenta. IgG wiążące się z białkiem S w postaci błony było wykrywalne przez dodanie króliczej anty-ludzkiej IgG lub znakowanego radioaktywnie białka S (Figura 1). Siła reakcji z wymazanym białkiem S, odzwierciedlona przez intensywność barwienia, była odwrotnie proporcjonalna do rozcieńczenia próbki i była nieobecna w normalnym puli plazmy (Figura 1). Poliakularne ogniskowanie poliakryloamidu białek osocza pacjenta pozwoliło na identyfikację dwóch dyskretnych pasm IgG, które migrowały w zakresie pH 6,8 do 7,2 i były nieobecne w normalnym puli plazmy (Figura 2).
Rysunek 3. Rycina 3. Zmiana poziomu antygenu całkowitego białka S i miana przeciwciał anty-białkowych S. Zmiany miana przeciwciał wyrażono jako procent miana obserwowanego w trzecim dniu pooperacyjnym. Pozioma linia pokazuje niski normalny poziom całkowitego antygenu S białka u zdrowych osób. Leczenie warfaryną rozpoczęto w dniu 19 po przyjęciu do szpitala.
Opracowano bezpośredni test ELISA do monitorowania zmian w miano przeciwciał. Swoistość ELISA została potwierdzona przez przesunięcie przeciwciała z białka S fazy stałej po dodaniu oczyszczonego białka S do plazmy pacjenta (rozcieńczenie 1: 1000). Połowiczne maksymalne przemieszczenie zaobserwowano przy dwu- do czterokrotnym nadmiarze stężenia białka S w roztworze, co wskazuje na odwracalność wiązania. Na wiązanie przeciwciała z białkiem S fazy stałej nie miało wpływu duży nadmiar preparatu antygenu wirusa ospy wietrznej (62Ai38, Behring). Próbka ludzkiej surowicy hiperimmunizowanej wirusa ospy wietrznej i półpaśca (S 82-316, Behring) nie wykazywała wiązania IgG z białkiem S w teście ELISA. Przeciwciało anty-białko S pacjenta było zasadniczo reaktywne wobec IgG łańcucha anty-lambda. Figura 3 pokazuje zmiany w miano przeciwciał i w poziomach całkowitego antygenu S białka osocza w dniach po operacji. Wzrost poziomów białka S w osoczu odzwierciedlał spadek miana przeciwciał; klirens przeciwciała z krążenia był dwufazowy; 50 procent z nich zostało oczyszczone za około 15 dni.
Podobnie jak frakcja IgG normalnego puli osocza, całkowita frakcja IgG pacjenta (końcowe stężenie, 3,5 mg na mililitr) nie hamowała aktywności aktywowanego białka C kofaktora białka S. Kóz poliklonalne IgG zasadniczo hamowało aktywność białka S w stężeniu 12 .g na mililitr (aktywność resztkowego białka S, 0,12 U na mililitr). Nie było hamowania aktywności białka S za pomocą mysich przeciwciał monoklonalnych HPS-2 i 3B10.25 (100 .g na mililitr); przy 5E9E9 obserwowano maksymalne hamowanie (aktywność resztkowego białka S, 0,70 U na mililitr) przy stężeniu 12 .g na mililitr
[więcej w: łóżko chowane w szafie allegro, rozyglitazon, usuwanie zębów pod narkozą cena ]